ویزویزو

یه وقتایی اینجا با من بود … میتونستم هر چیزی که خوشحالم میکنه یا ناراحتم میکنه رو توش بنویسم …

اما دیگه حس میکنم نه میتونم با کسی حرف بزنم و نه چیزی بنویسم … حتی نمیتونم با خودم هم حرف بزنم … چون هیچی ندارم بگم … فقط همه چیز رو درک میکنم …

فقط میتونم بعد از این همه بگم منم هستم … منم قاطی بقیه شدم … قاطی کسایی که یه روز براشون دعا میکردم که خوب باشن و خدا بیشتر از همه کمکشون کنه …

قاطی کسایی شدم که براشون دعا میکردم خدا به خاطر اشتباهات زیادشون ببخشدشون …

توی این یه ماه آخر چیزایی شنیدم و دیدم که آرزو میکردم هیچ وقت توی اون جمع ها نبودم اون وقت راحت تر به آدمهای اطرافم نگاه میکردم … کسایی که دوستشون داشتم وقتی دیگران (کسایی که باز هم دوستشون دارم) ازشون حرف میزدن به نظرم چقدر نفرت آور بودن … کسایی که بیشتر از چند سال باهاشون بودم … هیچ وقت تصورش هم نمیکردم …  اما دلم میخواد خدا بهم کمک کنه نگاهی پیدا کنم نسبت به این افراد که نتونم بدیهاشون رو اول ببینم …

امروز روزیه که تصمیم دارم تمام کسایی که (از آخرین بار که همه رو بخشیدم،) من رو ناراحت کردن تا الان ببخشم …  مثل بعضی از کسایی که با اشتباه درس دادنشون باعث شدن خییلی اشتباهات دیگه ای بکنم …

امیدوارم هر چه زودتر برم … دیگه دنبال این که بیام تهران نیستم … حداقل الان اینطوری فکر میکنم … امیدوارم همیشه اینطوری فکر کنم …

سی.ای.دی

برف برف برف برف ….

برف رو دوست دارم …

نمیدونم اون شبی که به دنیا اومدم برف بوده یا نه … اما امیدوارم که بوده باشه ….

برام لذت بخشه دیدن دونه های برف که میاد پایین …..

دوسش دارم ….

وقتی سرت رو بالا میگیری و به برفا نیگا میکنی حس میکنی این تویی که داری بالا میری نه برفا که میان رو زمین ….

همیشه دوست داشتم با پنبه توی کاغذهای بچگیم شکل برف و آدم برفی و ابر و دونه هاشو بکشم …

هیچ صدایی قشنگ تر از این نیست که برفا از روی آسمون بیان پایین و روی برفهایی که روی زمین مونده بشینن … همیشه روزای برفی یه قشنگی و حس خوبی داره برام … صدای پاهایی که میره توی برف و یه قرچه ملایم و آروم داره ….

وااای…..

…..

….

..

سی.ای.دی